A denial

A denial

A denial

A denial

A denial

A denial

A denial

A denial

A denial

به گودِ چشم سیاهش

به خونِ توی نگاهش

به آن دو ماهیِ قرمز

میان عمق دوu2005چاهش

كوچه خالى بود كوچه خالى

بى تو عارى از هرحس و خيالى

نخی سیگار از رو پیشخوان دکه برداشت،

گذاشت لبش، کبریت کشید و با چند پک جانانه جان سیگار را گرفت،

بعد انداختش زمین، پاسارش کرد، راهش را کشید و رفت،

گویی فقط به دنیا آمده بود تا جان یکی را بگیرد ...

While the mother
Holds her child
Watches him die
Hands to the sky crying
Why, oh why?

دودی بودی که حلقه در گوشَت کرد

بادی بودی که حبسِ آغوشت کرد

برگی بودی که از تو سیگاری ساخت

سیگار کشید تا فراموشت کرد

شاعرت فرق داشت با دنیا

عاشق ِ آنچه که نمی شد بود

وسط جشن، گریه می کردم

گرچه لبخند زورکی مُد بود

فوت کردم به کیک بی شمعم

مرگ من لحظه ی تولد بود

It killed a part of me that was raging

The pain is gone, the denial

زندگی کنیم برای چه؟

مگر کسی جان سالم از این گود به در برده است؟

چه کسانی در این گود هستند؟

جواب یک کلمه است:همه.

همه محکوم به مرگیم.

حال تو بنشین و از لذت یافتن سکه ای در جوی بگو.

awakes to a moing with no reason for waking